Het moment dat ik lid werd bij Beatrix’ Drum & Bugle Corps was er nog geen sprake van 1 vereniging. Jong Beatrix en Beatrix’ waren twee aparte verenigingen. Ik kwam van een andere vereniging en was gewend aan een zeer hechte vriendengroep, had voor mezelf besloten om nooit meer zo veel tijd en energie te stoppen. Ik zou mijn ding doen en dat was het.
Maar dan word je lid en dan maakt het in het begin niet uit waarvan je lid wordt. Je wordt lid van een vereniging en me pa en ma hebben mij altijd geleerd dat je dan een bijdrage moet leveren aan de vereniging. Niet alleen je taken uitvoeren maar ook een handje helpen als het nodig is. Nou dan is de gedachte van het niet zoveel energie er in stoppen snel op de achtergrond hoor.
Ook bij Beatrix’ moest er geschilderd worden, moesten er oude kranten opgehaald worden, moeten er soms banken en stoelen opgeruimd worden. Ook bij Beatrix’ zie je mensen sjouwen met zware spullen en kwam bij mij meteen de stem van Pa in mijn hoofd. Mankeer je wat aan je handen?
Ik ben eerlijk als ik zeg dat ik dat vroeger natuurlijk niet meteen met een glimlach accepteerde. Dan dacht ik, jemig zeg laat een ander dat maar doen, ik doe al genoeg. Maar ondanks dat mijn ouders er niet bij waren hadden ze blijkbaar het er goed in “gestampt” en deed ik het toch. Iedereen denkt wel eens terug aan zijn/haar ouders en vindt dat ze VEEL te streng waren.
En dan komt nu het besef. Je bent dik in de veertig en dan erger je je aan mensen die het niet vanzelfsprekend vinden. Die gewoon langs lopen, kijken naar iemand die zich een breuk tilt, en dan denken, ik ga niet helpen. Of sterker nog, het komt niet eens in hun hoofd op om te helpen. Soms hoor je zelfs, ja bekijkt het, dat is hun taak hoor. Ik speel.
Ik klink als een ouwe man, maar dan schieten de vlekken in mijn nek. Dan denk ik, goh ik ben blij dat mijn vader en moeder me dit hebben geleerd. Natuurlijk zullen er ook nu ouders zijn die dat doen. En ook in het verleden zullen er ouders zijn die dat niet deden. Maar het lijkt gewoon erop dat het tegenwoordig wat moeilijker is dan vroeger om mensen iets buiten hun taken te laten doen. Het vragen om hulp in de vereniging kan soms tot enge stiltes leiden. Gelukkig zijn er ook nu mensen die altijd ja zeggen. Dan hoor je, het zijn altijd dezelfde.
Was dat vroeger ook? Waarschijnlijk wel ja. Maar er waren er zeker meer dan tegenwoordig. Waar komt het door, zou dat komen door de maatschappij? Heeft de jeugd het drukker dan vroeger? Zijn we te veel verwend bij Beatrix omdat er altijd zoveel vrijwilligers zijn? Ik weet het niet. Maar het feit blijft dat een vereniging veel vrijwilligers en leden nodig heeft die buiten hun taken ook een steentje bijdragen. Soms ga je met tegenzin naar zoiets toe, bijvoorbeeld schilderen of plein opruimen, maar dan ben je eenmaal bezig en dan heb je de grootste lol.
Maar wat het beste is, je houdt er een goed gevoel aan over als je geholpen hebt, en dan ben ik mijn Pa en Ma dankbaar dat ze me dat altijd hebben voorgehouden.
Henk
| < Vorige |
|---|
- Beatrix
