VAN EEN ALUMNUS: DE REUNIE

Allemaal vragen waar wij als alumni organisatie best mee rond hebben gelopen. En dan ook door zeer legitieme redenen een reductie van onze commissie totdat er maar vier personen overbleven. Hoe gaan we in godsnaam een reünie op poten zetten? Nou geloof me dat koste best wat slaap. Maar het is gelukt.5 november was een dag waar we tegen aan hikten maar die uiteindelijk geweldig is geworden.

Wat een drukte was het, nog meer mensen dan vorig jaar. En ook weer een heleboel andere mensen die vorig jaar niet konden of er niet van wisten. Hoe leuk is het om aan de ingang te zitten en dan mensen te zien binnenkomen die je al jaren niet gezien hebt. En geloof me, dan zeggen een heleboel mensen, he Henk hoe is het met je? En dan zit je achter de tafel al je hersencellen (ja contra’s, andere mensen hebben er meer dan 1) te kraken om te achterhalen wie die persoon in godsnaam is. Gluur je mee als ze de naam schrijven en dan opeens gaat het lichtje schijnen. Meteen komen alle herinneringen boven. Echt super leuk.

En dan blijkt achteraf dat je nog legio mensen niet gesproken hebt of zelfs niet gezien hebt. Echt balen, maar het is ook zo hectisch en druk. Dan zou een reünie 24 uur moeten duren. En mijn knieën waren al stuk na het helpen opbouwen.

Het was namelijk ook een zeer fysieke reünie. Man, het leek wel een trainingsweekend. Eerst opbouwen, dan gezond eten in de snackbar, omkleden en hup daar begon het. AL je spieren gebruik je.

Handen/armen: je schud tientallen handen en geeft vele hugs.
Benen: heen en weer lopen, staan lullen totdat je stalpoten krijgt.
Gezichtspieren: wat kletst een mens wat af op zo’n reünie.
Buikspieren: hoewel goed verstopt voel je ze toch als je in een deuk ligt van alle verhalen.

En dan mag je ook nog optreden met het Alumni Corps. Echt mag, want ik vond het geweldig gaaf om mee te spelen. Maar wat je dan voelt als je zo veel jaren niet hebt gespeeld. Ik ga de spieren niet opsommen, want geloof me, ik heb echt ALLE spieren die in mij zitten gebruikt om de muziek te spelen. Beatrix’ is altijd een publieks corps geweest. Als het publiek reageert dan komt er gewoon een stapje bovenop en gaat de club stralen. Met de alumni was dat niet anders. FF werd huigtisimo en ik heb me best af en toe een tomaat gevoeld van de inspanning. Maar wat was het gaaf. Echt gaaf. Wat een gevoel als je met muziek mensen kan ontroeren en enthousiast kan maken. Dat is volgens mij de grootste kick als spelend lid.

In vijf weken vijf nummers ingestudeerd. Tien uur repetitie en het klonk niet eens onverdienstelijk. Maar wat hebben we gelachen en soms zelfs gebulderd. En wat heb ik een bitterballen verslonden alsof ik nooit wat te eten krijg. Ouderwets bieren en kleppen na de repetitie. Ik heb het beloofd aan veel mensen, we gaan nadenken over hoe we dit op welke manier dan ook kunnen vasthouden/voortzetten voor de toekomst. Daar horen jullie nog van.

Teamwork ook tijdens het op- en afbouwen van de aankleding. En het eten was ook weer super geregeld. Wat hebben we toch een gouden mensen in de vereniging. Allemaal geweldig bedankt!!

Ik heb het al vaker geschreven. Beatrix is geen knip voor de neus waard als we er niet met zijn allen aan werken. De reünie heeft mij weer eens laten zien dat de club niet voor niets al zo lang succesvol is. Natuurlijk zijn er mensen die dat niet meer zien, en eigenlijk niets meer goed vinden of leuk vinden. Maar ik weet zeker dat positief meewerken VEEL leuker, succesvoller en vooral beter is voor de club, maar ook voor jezelf.

Wat een drukte was het. Leuk om te zien hoe mensen elkaar ontmoeten die na het lidmaatschap elkaar uit het oog waren verloren. En hoe vaak hoor je dan dat de vereniging veel invloed heeft gehad op carrières en levens.

Nu is het een beetje een zwart gat. Wat gaan we nu doen. Nou eerst maar eens nagenieten. Even alles laten bezinken.

Gelukkig hebben zich na mijn oproep wat mensen aangemeld om ons te helpen. Want deze Beatrix Alumni Organisatie moet gewoon blijven groeien en vernieuwen en wat heel belangrijk is, blijven bestaan!!! DAT was in 2009 de bedoeling bij de oprichting en dat moeten we voortzetten.

Tot slot wil ik Marian, Robert en Ingrid bedanken! We hebben het geflikt ondanks het vele werk en de soms moeilijke momenten. De BAO, ook weer zo’n Beatrix traditie, je bedenkt een naam en binnen 3 minuten wordt hij weer afgekort, is groeiende en de reünie was een groot succes. We hebben gelukkig veel hulp gehad maar, zonder jullie was het zeker niets geworden.

Tot de volgende keer.

Henk ( een zeer blije Henk)

Kijk voor alle foto's op onze media pagina.

Foto's op deze pagina zijn gemaakt door: Pamele Lam